تاثیر موسیقی بر رفتار اجتماعی
تصور کنید کنسرت مفصلی با حضور اساتید کلهر، علیزاده، شجریان و دیگران در تالار وحدت تهران در حال برگزاری است و حدود ۷۰۰ نفر به عنوان بیننده و شنونده در تالار حضور دارند. این ۷۰۰ نفر تقریبا ۲۰۰ دستگاه اتومبیل با خود به محل برگزاری کنسرت آوردهاند و بعد از اتمام کنسرت قرار است با اتومبیلشان به منزل بازگردند. براساس تجربه و همچنین یک تصور ذهنی منطقی میتوان گفت این افراد بعد از کنسرت و در مسیر خانه «رانندگی» خوبی خواهند داشت و رفتارهای معمول رانندگی در ایران را از خود نشان نخواهند داد. فرضیه این است: موسیقیِ اجرا شده در آن کنسرت، فضای محیطی و همچنین تعاملات افراد حاضر در آن محیط (حتی اگر صرفا دیدن یکدیگر باشد) باعث میشود افراد حتی برای چند ساعتی رفتار متفاوتی از خود در جامعه نشان دهند. احتمال اینکه بد رانندگی کنند بسیار پایین میآيد؛ احتمال اینکه با همدیگر بد صحبت کنند پایین میآید؛ حتی احتمالا نوع کلماتی که در صحبت کردن استفاده میکنند یا لحن صحبت کردن نیز حداقل برای چند ساعتی متعادلتر میشود. 
حال که تقریبا متوجه منظور این مطلب شدید بگذارید مورد دیگری را تصور کنیم. در مثال اول، کنسرتی از موسیقی اصیل ایرانی با نوازندگی بزرگترین اساتید ایرانی را مثال زدیم. همین تغییر مثبت رفتار را بعد از کنسرتهای ارکسترال و موسیقی سمفونیک نیز میتوان دید. سوال: آیا بعد از اتمام یک کنسرت پاپ از افرادی که این روزها مطرح هستند، باز هم شاهد این نوع تغییر مثبت رفتار هستیم؟ آیا از فردی که از یک کنسرت پاپ خارج میشود انتظار داریم بهتر رانندگی کند؟ باز هم بهطور فرضی پاسخ داده میشود که خیر. چه فاکتوری تغییر کرد؟ پاسخ ما بهعنوان یک فرضیه این است: موسیقی صحیح، موسیقیای که با فکر، با استفاده از اصول اساسی آهنگسازی و با دقت به تاثیر هر نت یا آکورد بر احساسات مخاطب ساخته شده باشد میتواند عمیقا بر شنونده تاثیر بگذارد و برای مدتی تمامی تنشهایی که روزمره بر تن و جان او نشسته را پاک کند و مخاطب را با آرامش به خانه بفرستد. در اینجا بیش از اینکه سبک موسیقی مد نظر باشد، دقت در آهنگسازی مدنظر است. هدف در آهنگسازی مدنظر است. این موسیقی تاثیر اجتماعی دارد. این موسیقی رفتار اجتماعی را تغییر میدهد. این موسیقیست که میتواند نگاه انسان به زندگی را تغییر دهد و به انسان توان خوب زندگی کردن در کنار تمام مشکلات را بدهد.
